Ja nou allereerst vond ik de nieuwe manier echt waanzinnig. Normaal vecht ik voor mijn veel meer tot ik echt bij de diepte kom. En nu kwam het veel sneller. De afgelopen paar keer breathwork had ik ook telkens echt een bevriezing. Nu veel minder. En je zit echt in een cocon. Dus ik had minder “last” van de anderen. Vooral mentaal merkte ik dat, ik had minder gedachten als: anderen hebben last van mij.

Mijn reis begon ook al heel snel te triggeren door de muziek. Het 2de nummer bracht me op de achterbank in de auto op vakantie met pap en mam in Oostenrijk. En dat was het startpunt. Het verlies van mama brengt ben ik achter gekomen nog zo veel verdriet maar ook boosheid mee.

Ik merk dat ik vooral de afgelopen 2,5 jaar in een vechtmodus ben gaan staan. En dan leef je niet meer bewust met aandacht. En tijdens de sessie kwam die aandacht er, voor alle dingen die ik meegemaakt heb de afgelopen 2,5 jaar. En vooral het gemis. Bij bepaalde mijlpalen zoals het halen van een diploma en mijn propedeuse.

Toen dat er allemaal was geweest besefte ik me dat ik ook dus heel dankbaar was. En een van de dingen die daar in dat proces naar voren kwamen waren 2 herinneringen. 1 van mama waarin ze zei: “jaelle je kan altijd zo mooi genieten”. En vlak daarna een gebeurtenis van deze week: waarin ik met mijn oppaskindjes op het teras was en een vrouw zei: wat geniet je van de kinderen, mooi om te zien. En dat koppelde ik. En daarbij dacht ik; ik ben gekke henk ook soms. Me zo kunnen druk maken over een huisgenoot, die mij niet mag. Omdat ik, zoals hij het ziet, saai ben en geen dezelfde interesses heb als hem. Dus hij vind dat wij geen vrienden kunnen zijn. En ik kon me daar zo over opvreten. En ik realiseerde me, dat al die energie beter naar mijn dierbare mensen kon gaan. En toen kwamen er herinneringen van mensen die mij dierbaar waren. Zoals naar coldplay met papa.